سینمای دفاع مقدس یادآور خاطرات تلخ و شیرین سال های مقاومت مردمان ولایی این سرزمین است که در این یادداشت به یکی از خاطره انگیزهای  سینمای دفاع مقدس پرداخته شده است. «مهاجر»، سومین فیلم کارگردان جویای نامی است که با «هویت» و «دیده بان» نشان داده بود سینما را می شناسد و تنها اسیر محتوا و روایت قصه های سفارشی نیست و رشد تکنیکی او در بخش کارگردانی و حتی روایت را نشان می دهد. «مهاجر» در سال 68 روندی را که حاتمی کیا شروع کرده بود به نقطه ای رساند که خیلی ها هنوز معتقد هستند این فیلم ساز در تجربه های بعدی اش نتوانست فراتر از «مهاجر» برود. آشنایی ابراهیم حاتمی کیا با آدم های قصه و مناسبت ها و روابطی که در فضای جنگ حاکم بود، فضایی واقعی و تاثیرگذار را در این فیلم به وجود آورد. امتیاز دیگر فیلم، ترکیب مایه های مذهبی با فضای رئال و جنگی بود، به طور مشخص در نمای پایانی، افکت صدای حرکت اسب و آتشی که در نیزار به پا شده و صحنه شهادت ترکیب خوبی است برای اشاره به باورهای مذهبی و عرفانی در کنار روایت حادثه شهادت یک رزمنده در فیلمی به طور کامل واقع گرا. فیلم سکانس های گرم و به یاد ماندنی کم ندارد؛ سکانس هایی که پس از گذشت زمان هم چنان به آن جان می دهد: سکانس شهادت اسد و پلاک هایی که به مهاجر بسته می شود تا پیام آور خاطره های یک نسل باشد و سکانس های تلاش اسد برای پیدا کردن دوستانش در دل نیزار از طریق مهاجر، این گونه صحنه ها هنوز «مهاجر» را زنده نگه داشته است. خلاصه داستان : هواپیماهای بدون سرنشین مهاجر که از روی زمین کنترل می شود جهت انجام عملیاتی شناسایی در پشت خطوط دشمن به کار گرفته می شوند. بدلیل برد محدود دستگاه کنترل، خلبانان در دو ایستگاه مقابل، رودرروی هم و در خطوط دشمن مستقر می شوند. خلبانی که به خطوط دشمن نفوذ کرده، در حالی که با دشمن درگیر می شود، با مهارت عملیات شناسایی را انجام می دهد و هواپیما را در هوا تحویل خلبان دوم می دهد. در حالی که خود در آخرین لحظات به شهادت می رسد.